**********

(((  موسُم بهار 91  )))

کو کو  کنیت   او  شاتلان ،   نوکین   بهاران  کیت  پَدا

بال بال  کنیت  او   بلبلان ،   موسُم   بهاران  کیت  پَدا

سارتیئے موسُم  بیت  خَتََم ، گون سَرجَمین  گُسّه ءُ گم

آزمانءَ  بیت  چَمّگ و زَم،  رحمت چو با ران کیت پدا

زُمب ءُ تهَارین شپ چراگ، شپگردُک ءُ بوم ءُ  گوراگ

آسَر  بَیَنت  مُنڈ  ءُ  چُلاگ،  روژنایی  مَهکان  کیت پدا

کهت سالیۓ  موسُم شموش، کولا ڈ  ءُ سَپتا  گِر پدوش

آباتی ۓ  روچان  بکوش ،  کِشت ءُ  کِشاران  کیت پدا

واب ءُ  خُماری  روت کنار،  چَمّ  پَچ کن  ءُ  دل وَش بدار

آ گه  بَیَنتِن  دِرَچک ءُ  دار، سبزگ  گون  پُلّان  کیت  پدا

گارگارکِ سِیَه بال ءُ  شوم، هوهوی نَحس ِ جُگد ءُ بوم

پوررا  کننت  چے  مرز ءُ  بوم، کوکو  تواران  کیت پدا

إ ش  بازی  اے  روزگار،  سالے  دِگه  عمرت  شمار

اے سالۓ  ناما  بیتن  پار،  آ  نوکین  سالان  کیت پدا

مهلوک گلین  والا  مکام، إش  من  شما را  صد سلام

سال ِ  نَوَد  یَکّا   چه  نام،  آ  نام  تواران   کیت  پدا

دهوار امین  بَر گِر  زُبان، ایر کن  زمین  کِلکِ  روان

سالے  گوزیت  چَه  زاهدان،  بوی  سراوان  کیت  پدا

*************

(((   رخت  بهار 90   )))

چه چه  زنید  ای  بلبلان،  فصل بهاران  میرسد

پر   بَر کشید   پروانگان ،  آن   گلگزاران  میرسد

فصل زمستان  شد تمام،  بوی  بهار  اندر مشام

برخیز  بگو  او  را  سلام ،  آن  نو بهاران  میرسد

شبهای تاریک و سیاه،  با سردی  و  سوز  هوا

خواهند  روند  در  قعر چاه،  خورشید  تابان  میرسد

سنگینی  شبهای  غم ،  قد  زمین  را  کرده  خم

آسمان شده چشمه  و  زَم،  رحمت چو باران میرسد

اشجار بی برگ و نحیف، از لطف انفاس شریف

خواهد شوند سبزو لطیف، آن روض رضوان میرسد

قارقارک آن زاغ شوم، هوهوی نحس جغد و بوم

خواهند پرند زین مرز و بوم، بلبل به بوستان میرسد

ا ز   گریه  ا بر  جوان ،   و ز  ناله   با د  خزان

دل رحم  گشته  آسمان،  آن  ماه  خندان  میرسد

آمد دوباره  نو بهار، دشت و دمن  شد  سبزه زار

بلبل به بستان رهسپار، گل چون خرامان میرسد

روستانشینان  عزیز ،   داس  و  تبر را  تیز  تیز

بذری بپاش تخمی بریز، اَجرت ز رحمان میرسد

یعقئب نبی بشکن حصار، برچشم بمال رخت بهار

پایان رسید آن انتظار،  یوسف به کنعان میرسد

چوپانکم خوابی به کی، برخیز و اکنون دم به نی

هو هو کنان  و هی به هی، آهو  بیابان  میرسد

از بازی این روزگار، سالی  به عمرت  بر شمار

امسال شود تبدیل به پار،  چونان به پایان میرسد

آبها  روان  در  جویبار، آهو  دوان  بر کوهسار

دامن کشان است و خمار، چون یار مستان میرسد

بر پا شده  بزم  بهار،  سبزه  ز هر  سو  آشکار

جشنی دگر شد بر قرار، چون عید باستان میرسد

چه چه زنید  ای بلبلان، پایان رسید  فصل خزان

پَر  بَر کشید  پروانگان ،   بوی  گلستان  میرسد

ای  ملت  والا  مقام، از من  شما را  صد  سلام

سال  نوَد را چیست  نام؟  آن نام وعنوان میرسد

روبید  و سابید  خانه  را،  زینت کنید  کاشانه را

آید  کنون  از  گرد  راه،  آن  جان جانان میرسد

 دهوار امین برگیر زبان، درهم بکش کلک روان

رو  سوی  زادگاهت دوان، بوی سراوان میرسد

شاعر: محمدامین دهواری نژاد

 شعری به مناسبت هفته وحدت به دو زبان بلوچی و فارسی

(((وحدتۓ هفتگ )))

دروت  ءُ  هزاران  دروت ءُ  سلام         پہ  روح  ءُ  روان  ِ  خمینی ا ما م

پہ  آ   چمّ  روژنا   ءُ    زیبا   کلام         بداتی  چَہ  وحدت  بہ  ایران  دوام

۔

۔

چو ایران هتَت  مُشتمل  مذهبان         بگوشتی  ضرورت  بکنیئت وحدتان

پہ  اصل  دیانت   دو  تا   اعتلاف         پَہ   فرع  شریعت   مَبیت  اختلاف

اصول  ِ   کوانین    عنایت   کوتا         حُکوک    اَ کـلّین     رعایت    کوتا

کوانین  مجلس   اساسی   نوشت         بدیست ملک  ایران  بسان  بهشت

پہ  میلاد  احمد  دو وان  اختلاپ        پہ  هفته   وحدت   بدات  اعتکا پ

چَه حیث  نمونه  بگوشت  آ امام        پہ  ایرانی امت   یَک  هفتگ عنام

ولیکن یَک هفتگ نه عرف زمان        که وحدت  نپُجّیت  مه  جا ءُ مکان

۔

۔

خمینی یے   دستور   نبوتا  عمل        مَه  ظاهر  برادر   مَه  دل  پُر دَگل

تسنن  به  شیعه  بجَنت  طعنه ها        و  شیعه   به  سنی،  گپان   ناروا

بدَنتِن  یَکی  آ دِگر  طنز  و  ٹوک       وآئی به ایشی بجَنت سِنگ و ڈوک

سَروگان  مذهب  نوشت إنت  اثر       جهولان   مکتب  ببَست إنت   کمر

یَکی گون سلام ءُ یَکی رنگارنگ        بدِرتِش  چَهَم  پَردَگِ  عار  و  ننگ

چَہ حوزَه  بگِر  تا که  دارُالعلوم        بُنا  دَ نتِن  آچش ر ِ سانۓ عموم

چَه اے کار  بوتا  دُژمن شادمان        کلا هاری   دَور  داتہ  مَہ  آزمان

پَہ  امثال  ریگی    دل  مانَگ إن        چو گُرکا  مَہ پُشت رَمَگ  پانگ إن

بگوَش  تو امینا   مه  آسَر  کلام        بیان  کن    نهایت    مرام ِ   امام

دلاگر  شمی هست  اومان ِ بهشت        ببئیت عامل ِهر چه کانون نوشت  

اصول ِ  کوانین   عنایت    کنیت        حُکوک ِ  اَ کلّین    رعایت    کنیت

((( هفته وحدت )))

 درود  و  هزاران  درود  و  سلام          به  روح   و   روان   بلند   ا ما م

به  آن  چشم  بینا  و   زیبا   کلام         ببخشید  ز  وحدت  به  ایران  دوام

بزرگ  مرد  آزاد  و   نیکو  مرام         بسی   آشنا   بر  امور  و   ز ما م

۔

۔

۔

به  اصل  دیانت   دو  تا   اعتلاف         به   فرع   شریعت    بود   اختلاف

اصول    قوانین    عنایت    نمود         حقوق    ا قـلّین     رعایت    نمود

قوانین  مجلس   اساسی   نوشت         بدید   ملک  ایران   بسان   بهشت

به  میلاد   احمد    بدید   اختلاف         به  هفته   وحدت    بداد   اعتکاف

ز  حیث  نمونه   بگفت  آن  امام         به  امت  ببخشید  یک  هفته  عنام

ولیکن یک هفته  نه عرف زمان         که وحدت  نگنجد  به جا  و  مکان

۔

۔

و اما  به  امرش   نکردند   عمل         به  ظاهر  برادر   به  دل   پر دغل

تسنن  به  شیعه   زند   طعنه ها         و  شیعه   به  سنی   سخن   ناروا

بزرگان    مذهب    نوشتند    اثر        جهولان    مکتب    ببستند     کمر

یکی با سلام  و  یکی  رنگارنگ        دریدند   ز هم   پرده عار  و  ننگ

ز حوزه  بگیر  تا  که   دارالعلوم         شده   نار  آور    رسانه ی  عموم

ازاین روی  دشمن  شده  شادمان        کلاه    را   بیفکنده     بر   آسمان

به امثال  ریگی   دل  بسته  است        چو روباه  به شیبی  بنشسته است

تمام  کن   امینا   به   آخر   کلام        بیان    کن    نهایت    مرام    امام

چو دارید  به  دل  آرزوی  بهشت        شوید  عامل  آنچه  قانون   نوشت   

اصول    قوانین    عنایت     کنید        حقوق     اقلین      رعایت     کنید

شاعر : محمدامین دهواری نژاد

تَہ کـَـد حیرانءَ  مانۓ مہ دوراهی     نگندۓ    غیر    الله  ها     پناهے

تَوَے  مامور   چہ رب  حیّ   قادر     که آ  غایب  و لیکن  بِـِر تو ناضر

چہ  نور  معرفت   تے روح  مُقدر     تیار بوت   تَی  گورا  عالَم  مُسخّر

مہ  اے  عالم   توَی  هنّون   مساپر     مساپر هچ نبارت مَکصد  چہ حاطر

نہ  تو  آسَر  که  مال ِ اے  جهانۓ     ببو  هشیار   که  تا   آسَر  نمانۓ

اگه   دُگنیا    پہ  انسان   با  وپایت     حساب ِ احمد  اش هر کس  جتایت

جتی گون پشت دست دگنیایے دیما     تمامین  پگر ءُ  ذگری  دات په عقبا

مبو بیسارچہ موتءُ حشرءُ برزخ     که آسر کار بے چُش سِنگ بریخ

هما   پیما   بگو ا ز ین  زندمانی     که  آ   دُ گنیا   بمانے  جاودانی

مبو  بندہ   غرور  ءُ   شهوت  ءُ   آز     دمۓ گون نفسءُ شیطان یارءُ دمساز

سِرےنا   بند  په دیم  طاعت ءُ  خیر     دلۓ  چمّان  حُدایا  گِند   و لا گیر

نماز ءُ  روچگ  ءُ  حج  ءُ  زکاتا      پجه بیار وت  مہ زند ءُ  مہ حیاتا

بکن بکشش چہ مالِت  تا  تُوانے     که روتـِن مال همادم  تو ممانے

بجن سوهان دلا چہ زنگ ءُ زنگار     بکن  درمان   تنا   چہ  نفس  امّار

بگر دست ِ  پکیر ءُ بیکس ءُ  خوار     که الله دست تئی گیرتن پہ چُنت بار

مہ  اے دگنیا پہ روچ آحرت کوش     که تُرس آحرت بارتن سرۓ هوش

طلب  کن   چہ  حُدا  رپتار نیکین     زبان و چمّ ءُ  گوش،  گپتار نیکین

نَمُرتہ  آ کہ  نیکین  نامی  هستـِن     مریت آ کس کہ  بدکردارءُ  پستـِن

امین دهوار  تئی  اے گپّ  ءُ  گالـِن     که سنگءُ میحے دوستی چَٹ محالـِن

سروده: محمدامین دهواری نژاد

ندا  آمد   که  رخت   بر  بسته  خاتم           ز  هجر  او ،   جهانی    پر    ز  ماتم

همه   مبهوت     نبود   آنجا    بیانی           بدنها   سست    نبود   در  کس  توانی

عیون  گریان   نبود   در کس  زبانی           و لیک   جمعی   سخن   گفتند   نهانی

نمیرد او  که  او  ختم الرسول  است           حبیب  الله   بر  او   وحی  نزول  است

چو  دید    صدّیق   اکبر    حال   آنان           بیامد   پیش   به  جرأت   کرد  اعلان

ابوبکر  گفت   نبی  عبدست  خدا  را           بکرد   آشکار   وفات   مصطفی   را

محمّد  رفت   ولی  حیّ  است  الهش          همه  گفتند  که هستیم  ما  به  راهش

خبر   آمد   که   جمعی   در   سقیفه           نشستند    تا    کنند    تعیین    خلیفه

در  آن    ایّام    کلید    هر    مسائل          بزرگان ،  ریش  سفیدان ،  سر قبائل

ابوبکر  بود  بزرگ مردی  ز ایشان          هوادارش  غریبان   یا  که  خویشان

ابوبکر  رفت    به  دنبالش  گروهی          نداشت  قصدی بغیراز  پرس و جویی

بسی   بودند   ز  انصار   و   مهاجر          ز هر  قشری  ز  چوپان  تا  به  تاجر

بگفتند   و   شنیدند   فضل   او   را          تجلی  گشت  شما  امرید   به   شورا

بدادند   رای  آشکارا  و   بی  مکر          ببستند    عهد   بیعت    با   ابی  بکر

شاعر:دهواری نژاد

((( فضیلت روز عاشورا )))

روایات  چه بسیار  از   بهر عاشور         نظرها   فراوان    در   فضل   عاشور

معین  و  معلوم ،   از   بطن   تاریخ         که ما قبل اسلام  وجود داشت عاشور

درود   خداوند    نثار   رسول    باد         که  فرمود  ایشان  چنین  بهر عاشور

چو ابلیس  برتافت  رخ از  امر ایزد         ملقب همی شد به شیطان  در عاشور

پشیمان  و   نادم   در  آن  روز  آدم         ز سهو و  خطایی به نالان  در عاشور

به یمن و شرافت  که دارد  این روز         قبول   شد   ز  آدم   توبه   در عاشور

چهل روز  طوفان و  کشتی  به دریا          به ساحل رسید نوح وکشتی درعاشور

خلیل را به  آتش فکندند در آن روز          و آتش  همی شد  گلستان  در عاشور

ز امراض چند سال  رنجور و خسته         طلب  کرد   ز  الله  شفا را  در عاشور

به حکم  الهی   به  آب   زد  بدن  را         به آنی   شفا   یافت  ایوب  در عاشور

چهل  روز  یونس   در  بطن  ماهی          به ناگاه  خدا را   ندا  کرد  در عاشور

درآن روز خوش یمن به فرمان ایزد         به  ساحل  بر افتاد  یونس  در عاشور

به  تعقیب  موسی   جنودان  فرعون         به  دریا رسیدند  دو دشمن در عاشور

شکافت  آب دریا  به ضرب عصایش         نجات  یافت موسی  ز دریا در عاشور

فراعین  چو  دیدند  گذر کرد موسی         به دریا همانا  شدند غرق  در عاشور

به زندان مصر  شد  از  چاه  کنعان         به  سالها   دوازده   تا  روز  عاشور

از فضل  رب  و آن  خواب  فرعون         نجات کرد  ز زندان یوسف در عاشور

ز اعمال حجش  برون شد  به کوفه        به  کرب و بلا   شد  تا  روز  عاشور

قضا  و   قدر   را    بدانم   ز   الله         شهادت  نصیب حسین شد در عاشور

چو موسای عمران  به شکر نجاتش        مصمم به روزه  همی بود  در عاشور

رسول گرامی که ختم الرسول  است        سفارش  به روزه  نمودند در عاشور

محمد امینی   تو راست   نام    خاتم        هر آنچه  که گفتی مقارن  به عاشور

شاعر:دهواری نژاد محمدامین

شعری کودکانه هدیه به دختر کوچولوی خودم

گل، گل، گلدونه

گُلا تو باغچه مونه

باغچه تو خونه مونه

خونه تو شهرمونه

دخترکه دیوونه !

اینقدر نگیر بهونه

اشکارو نریز رو گونه

بیا بریم به خونه

اونکه تو آسمونه

بالا ز پشت بونه

خدای مهربونه

خدا خودش میدونه

آگاه ز اندرونه

همه چیزو میخونه

اشکات خیلی گرونه

سروده : محمدامین دهواری نژاد